2011/12/12

සෙව්ම


සැපයට වැසූ පය ඇතුව‍
ඇවිද ගොස් ලොව සොඳුරු තැන් වල
විඳගතිමි හිරු එළියෙ උණුසුම
සෙව්වෙමි..
සොයනු කිමදැයි නොදැන
සෙව්වෙමි මම..

පය ගසා නග්න පතුලෙන්
ඇවිද ගොස් ලොව අඳුරු තැන් වල
විඳගතිමි මුදවාපු ශීතල
සෙව්වෙමි..
තවත් නොදැනම
කුමක් සොයමි ද..

හිසෙහි දෑ අර්ධගෝල
යා කර වැදි අකුණක
පහසින් අවදිව..
අවබෝධය කලෙමි
සොයා යා යුතු දෙය
ඔබම බව..

දිවි දෙවැනි කොට
සොයා ගියෙමි මම
නිර්භෞතික අවකාශ අතර
ඔබ..

අවසන ඔබව
සොයාගත් නමුදු මම
ඒ සැණින් මට
මා අහිමි විය..

2011 දෙසැම්බර් 12

2011/11/30

ලස්සනම සැප්තැම්බරය


සිහින තුල පමණක් ඇඳී තිබු සිතුවමක් සුපැහැය ඇතී
ඇඳුණු එදවස මතක සේනා තවම මා සිත ලුහු බඳී
සිහින කෙදිනක හෝ සැබෑ වන බැව් කියා දුන් හිතවතී
වසන්තය මවෙතට ලබා දුන් දෙව්ලියයි නුඹ මධුමතී

අපේ හමුවට කලක් තිස්සේ සැදී පැහැදී හුන් සෙයින්
සියුම් වැහි පොද නටා අප වට මැවූවා සිත් බැඳි දසුන්
රැවුම් හකුලා සිනහ ළා හිරු පතිත වූවා හිරු තුළින්
යවා බඳ වට වෙළෙද්දී සුරඟන සුරත් සිරකොට තදින්

හැමූ සීතල සුළං පහසට ගැහෙද්දී ඔය අතැඟිලී
සොඳුර මතකද මගේ හුස්මින් නුඹව උණුසුම් කල හැටී
ගැලූ ප්‍රේමයෙ කඳුළකට නෙත් බොද කරනු ඉඩ හදා දී
තවම මතකයි විහඟ තුඩ නුඹෙ සිප අරන් මධු බිව් හැටී

විඩා ගෙන දී නුඹේ මනසට ලැබූවත් එදවස වරම්
දුකක් කොහෙදෝ රැඳී තිබුණේ සිනහවයි මුව ඇති තරම්
මගේ ළය මත හොඳින් තුරුළුව සිහින් බස් කොඳුරා සහන්
මතක ලෝකය එලිය කෙරුවා කෝටියක් දල්වා පහන්

2011 සැප්තැම්බර්

2011/10/01

එකෝමත් එක කතාවක්


බිඳ හෙලිය නොහැකි වුණු
ප්‍රේමයේ රාජ්‍යය
සොයා යන්නට ඇති ද
කොයි තරම් සේනාව

එහෙත් උන් කී දෙනෙක්
වියැලිලා නිරුදකව
හිරු මඬළ යට දැවී
අළු වුණි ද අසරණව

නමුදු එක් පුදුමයක්
ඇත නුඹට පවසන්න

කලින් සැලසුම් නොකල
හුදෙකලා අහම්බෙක
උමතු වූ හදක් හිමි
අමුතු වූ කොල්ලෙකුට
හමුවුණා සුළඟ සේ
මැජික්කාරියක් එක

මැජික්කාරිය ඇවිත්
අල්ලලා ඔහුගෙ අත
එකිනෙකාගේ දෙඇස
නොපෙනෙනා රැහැණකින්
බැඳ දමාලා තදින්
මැජික් සුළඟක් කවා
ඒ අතරතුරේදිම
ගීතයක් මිමිණුවා
මැටැලිකාවන් ගයන

"කොයි තරම් දුර වුව ද
හදවතින් හරි ලඟම
ඉතින් මා ප්‍රිය සබඳ
ගැටළුවක් කොහි වේ ද?

හැමදාම අපි අපිට
විශ්වාසයෙන් මෙහෙම
හිඳී නම් ප්‍රිය සබඳ
ගැටළුවක් කොහි වේ ද?"

ඒ සැණින් දෙදෙනාම
ආලෝකෙ වේගෙ ගෙන
හුන් තැනින් පිට වුණා
කාටවත් නොපෙනීම

මතුවුණේ කොතැනින් ද
කියා නුඹ දන්නව ද?

බොහෝ සෙනඟට අකැප
කොටු පවුරු වට කෙරුව
ප්‍රේමයේ රාජ්‍යය
මැදින් මතුවුණි දෙදෙන

සොඳුර අර පෙනෙනව ද
බාගයක් අඩු කරන්
මාසයේ මැද හරියෙ
නැඟී එන සඳ මඬළ

ලියා ඇත එසඳ මත
උමතු හද හිමිකාර
අමුතු කොලුවගෙ නමත්
නුවණ හිමි හැඩකාර
මැජික්කාරිගෙ නමත්

මේ අසන් මා සොඳුර
හොඳින් බැලුවොත් පෙනෙයි
මගේ නම සමඟ එහි
ලියා ඇති නුඹේ නම

2011 සැප්තැම්බර් 04

2011/09/07

ෆ්ලොරෙන්තිනෝ මම


වැතිරුණ ද
ගැහැණු හයසිය දෙනෙක් සමඟ..
රැකිමි මසිතෙහි
කුමර බඹසර ඔබ වෙනුවෙන්ම..

වැටෙන වැහි දිය
හදයි ඉඩ බොලෙරෝ නැටුමකට..
වාරු නැතත් ගත එයට
වැලඳගමි රැළි දෑත බදා ෆර්මීනා නුඹ..

ජීවිතේ තියෙනකල්
දැන් ඉතින් නුඹ මගෙ ය..
හද නවතන ඒ හැඟුම
අඩ සියවසක ඒ හැඟුම
ගඟ දියට යට නොවන ආලය..
ලෙඩ විය හැකි වුව ද ‍
මියැදිය නොහැකි වේ ප්‍රේමය..
සහන් පද්මසංඛ පීරිස්
THE SAHAN ©

2011/09/06

සිපිමු අපි


සදාචාරය මතම
ඉඳගන්න මහතුන්ට
මැරුණු හදවතක් වත්
හිමිකාර නොවන බව
පසක් කර හැමදාම
හිනාවෙමු අපි සොඳුර
අප දෑත මත කිසිදු
වැරැද්දක් නොවූ සඳ
තැනක් නොතැනක් කොහි ද
හාදුවක ‍පහසකට

2011 සැප්තැම්බර් 05

2011/09/02

ඈ නොපරදිනු ඇත


පොලු මුගුරු ගල් බොරළු ඇදී යන් ඈ දෙසට
පෙර දිනෙක තොප විසින් බිම හෙලූ ඈ දෙසට
ඈ නැවත නැගී සිටි වග තවම නොදුටුවෙද
ඇදී යන් ඈ දෙසට සිපගනිව් ඇගෙ සිරස

රුධිර බිඳු පිසදමා සිනාසෙයි ඈ එවිට
කඳුළු බිඳු ඇස වටා කැරකුණත් සීරුවට
දහඩියෙන් ඇඟ ඇලුණු කෙහෙරැලිත් කර පසෙක
නැගී දෙපයින් නැවත සිනාසෙයි තොප දෙසට

පැරදුමක් කිසි කලෙක හිතේ අහලක නොමැත
ගතින් මුදු මොලොක් වුව සිතින් වෙර විරිය ගෙන
රුදු වේදනා රිදුම් තුටින් විඳ දරාගෙන
නැඟී එයි ඈ නැවත දිනුම වෙත නව ලොවක
2011 අගෝස්තු 01

2011/09/01

ගියත් නුඹ මගේ සඳ


පෙර දිනෙක සරා සඳ නැඟී බැස ගිය රැයක
වැළපුණිමි පුරා නෙතු පුදා උණු කඳුළකට
ජීවිතේ කරා ආ ගිම්හාන රිදවුමක
ඇඳී ඇත නිරාමිස හැඟීමක් සීරුවට

උදා ඉර මඬළ මුදු පෙමින් රැස් පිදූවද
විඩා වෙන්නැති නුඹට මුදුන් ඉර නැඟෙන විට
බදා උර මඬළ සැතපෙන පැතුම් පැතූවද
සදාකල් නොවේ කිසිවක් පොලෝ තලය මත

ගියත් නුඹ අතරමඟ වනේ මැද නැති ඉමක්
මගේ හිත දැරූ පෙම අඩු නොවේ අංශුවක්
කුමරාන නුඹ වෙතට නොවේ කිසි ක්‍රෝදයක්
ඉතින් කොයි වෙද මෙමට ප්‍රේමයේ පැරදුමක්

2011 සැප්තැම්බර් 01

අනුරාධා මනෝහාරී පෙරේරා සොයුරියගේ කවි පෙලකට ලියූ පිළිතුරකි෴

2011/08/29

ලද පෙමින් පොහොසත්ව

පෙමක අඩුව දැනෙනා සමයක ඉහත
දුප්පත්කමක රිදවුම් දැනුණා මහත
පිපිරූ බිමක කඳුලින් සිටියා බරිත
කටුමැටි පෙමක්වත් වූයේ නැහැ මහිත

රැයකදි සඳ රැසින් පිරවුණු වලා සැදී
පිපුණා මගේ හිත ඔබගේ සුවඳ වැදී
හිත රැඳි ප්‍රේමයේ දුප්පත් කමින් මිදී
සිටු කුමරෙකු වුණෙමි ඔය අත්තටුවෙ රැඳී

සුර පෙම් මැදුරු මාලිග සාදා දීලා
සෙවනක් නොදුටු මහදට සෙවනක් වීලා
ප්‍රේමය සමඟ මවකගෙ සෙනෙහස පාලා
මා රැකි සොඳුර සිපගමි දෑඟිලි අල්ලා
2011 අගෝස්තු 29

2011/08/19

අළු පරවියා සහ නුඹ

නුඹ ගියා
පිටස්තර කොදෙව්වක..
මගෙ අතට
අළු පරවියෙකු තෑගි කොට..

හිරු මතට
මුහුදු දිය වැටෙන සවසක..
ඇසිමි මම
"පරවි සඳ, ඈ නැවත එනු කෙදින?"

පිළිතුරක් වෙනුවට
ඉගිලුනා අළු පරවියා
පිටස්තර කොදෙව්වට
නුඹ එදා පිටව ගිය..

2011 අගෝස්තු 19

2011/08/16

සයුරෙන් එතෙර ගිය ප්‍රේමය



ඔය යස නෙතින් ගිලිහෙන රැස් විඳින්නට
ඔබෙ ඔය ලගන්නා සිනහව දකින්නට
ඔය දෙතොලින් කියනා කවි අසන්නට
එනවාමයි ළඟඳී නුඹ දකින්නට

ඔහු

සියුමැලි කුමරියේ නොගනින් මහන්සිය
දහඩිය කඳුළු නුඹ වෙත දෙයි රිදුම් සිය
සිනහව මුව ඇඳන් නුඹ ලඟ ගනන් පැය
ඉන්නට ලඟට එමි මම නොම ගනින් බිය

ඇය

වෙහෙසක් දැනේ එනමුත් එය කමක් නැතී
සිනහව දකින සඳ නුඹෙ මුව විඩා නැතී
කුමරුනි දකින තුරු නුඹ ඉවසුමක් නැතී
තුන් තිස් පැයේ මගෙ නෙතු දැන් නිදිත් නැතී

ඔහු

හිටියත් කුමරියේ මම කෙලවරක ලොවේ
තවමත් නුඹේ නම කියමින් මහද ගැහේ
දුරු රටකට ගියත් එදවස ගුවන් නැවේ
නුඹමයි මගේ තනි මල ප්‍රේමයේ ගහේ

ඇය

එන දවසකදි මගෙ කුමරුනි දැකගන්ට
ගෙන එනු මැනවි ඒ පෙම් මල සිපගන්ට
පෙම් මල තුරුළු කර ළමැදේ සතපන්ට
ඔබ එනවාද පෙර මගෙ නෙතු පියවෙන්ට

ඔහු

රන් මිණි මාලයක් නුඹගේ ගෙල රන්දා
කාසි සොයාගෙන කරකාරය බන්දා
ඒ සිහිනයේ හිඳිමින් මම දුක වින්දා
සයුරින් එතෙර නැව් නැග්ගේ නුඹ හින්දා

ඇය

රන් මිණි මාල නැතුවට මට කම් නැතුවා
රන් මසු පොදිවලට මම නම් සිත් නැතුවා
බැඳ කරකාරෙ නුඹ ළඟ ඉන්නට සිතුවා
යළි එනු මැනවි ඉන්නට බෑ නුඹ නැතුවා

ඔහු

නැතිබව ආලයක් රන් මිල මුදල කරා
හොඳ හැටි දනිමි පෙම් කල නුඹ මසිත අරා
එනමුදු ල‍ඳේ නුඹෙ නෑසිය පරම්පරා
සනසනු තකා රන් සොයනෙමි වෙහෙස මරා

ඇය

අප සිතු සිතුම් අප පමණයි හදුනන්නේ
ඇතුවට කම් නැතේ උදහස නෑසියනේ
උන් කියනා බසින් නැහැ අප වෙන් වන්නේ
විගසට පැමිණ තුරුලට මා අර ගන්නේ

ඔහු

එක වහලයක එක හෙවනක එක් වන්න
සුර සැප නැතත් යහතින් ජීවත් වන්න
අතමිට සරුව කරගෙන යලි මම එන්න
තව එක මාසයයි ඇත්තේ ඉවසන්න

ඇය

සුර සැප ඇතේ නුඹ සෙවණේ රැ‍‍දෙන කල
ළතැවුල් පලා යයි පෙම් සුව විඳින කල
සිහිනෙන් දුටිමි සිප ගනු නුඹෙ මුව කමල
සිහිනය සැබෑ වනු ඇත මස ගෙවුණු කල

ඔහු

තනි නෑ කෙදින ඒ සිහිනය නුඹ දකිනා
ඔය මුව සිපිමි හැම සිහිනෙම මට පෙනෙනා
දෙකොපුල රැඳි සුවඳ ලං ලං වී විඳිනා
දින එන තුරා මයෙ හිත ඉවසුම් සිඳෙනා

ඇය

කුමරුනි නුඹේ එවදන් ඇසෙනා විටදී
මගෙ සිත කිති කැවෙයි මඳහස මුව රැන්ඳී
උණුසුම් හාදුවක් මා නෙතු තවරා දී
ගිය හැටි සිහිවුණා දුරු රට නුඹ සමු දී

ඔහු

කරුණක් කොහි ද එහෙනම් හිත දුක් ගන්න
කඳුළක් නැඟුණි නම් දෑසේ පිසගන්න
අසුරක් ගසන සැණ එමි නුඹ සනසන්න
සිරුරින් දුර වුවත් මනැසින් විඳගන්න

ඇය

මෙතුවක් සිතේ රැඳි දුක දැන් දුරු වූවා
නුඹෙ කවි වලින් මා සිත මන්මත් වූවා
එන බව මා දකින්නට නුඹ පැවසූවා
යළි නුඹ දකිනු රිසියෙන් සිත ලොබ වූවා
.

(මුහුණුපොතෙහි, "කලු අහසේ නෑදෑයෝ" සමූහය තුල ලියැවුණු කවි පෙලකි)

2011/08/15

කණාමැදිරියෙකුගේ නිදොස් බව


කණාමැදිරියෙකුගේ නිදොස් බව
බැලීමට එක මඟක් ඇත...


ඇඟිලි තුඩින් ඌ අල්ලා
නියපිටින් තලා පොඩි කර
කැඩිය යුතුය ඌගේ හිස...


පිහාටු හා පාද උගේ
නොසෙල්වීම ඇරඹුණු පසු ද
දැල්වේ නම් ආලෝකය
හිතාගනින් උපරිම යයි
කණාමැදිරියාගේ නිදොස් බව...



නිපුනි සඳරු පූර්ණිමා නැගණියගේ නිපැයුමකට පිළිතුරක් සේ ලියැවුණි
2011 අගෝස්තු 15

2011/08/12

උපමා කොයි වෙද අපගේ ප්‍රේමෙට

උපමා කොයි වෙද අපගේ ප්‍රේමෙට
සොඳුරිය මට පවසන්
දැනෙනා පෙම් හැඟුමන් බර වැඩි දෝ
සිටිනා හිත ඉවසන්

අප දෙනුවර යා කල මං මාවත්
කඳු පවුරෙන් වෙන් වී
ඇතිමුත් සිතුවිලි රේඛා ගෙනවිත්
නුඹෙ මනසේ අඳිමී

කවි පොත් කුමට ද කවි සිත් ඇති විට
හද මතුපිට ඇතිරූ
සරු දෙහිතක් එක් කරගෙන ඉන්නට
සිතුම් පැතුම් සපිරූ



2011 අගෝස්තු 11

2011/08/10

නුඹට ලියූ කවි පොත

උණුසුම් රැයක දාහය සියොලඟ වෙළෙනා
මඳ සුළඟක් වැනිය නුඹ එකවර හමනා
සිත තනිකමේ සළුවෙන් තද කර වැසෙනා
මොහොතක නුඹ මලක සුවඳකි මට දැනෙනා

ප්‍රේමය පුරවාලු පන්හිඳ තුඩ අගට
ජීවය කැවූ ඔය සුර නෙතු පිය මතට
සිපගැනුමක් තබන්නෙමි නොරිදෙන ලෙසට
කවි පොත ගැන මගේ කියනෙමි නුඹෙ කනට

දුටුවෙමි මේ භවෙත් සසරෙහි හුරු මුහුණ
එදවස පටන් පන්හිඳ සුරතෙහි ඇලුන
දිනකට අසුරු වේගෙන් කවි පොත පිරුන
මේ හැටි මගේ හිත බැඳුමට කිම කරුන

නින්දක් නැතිව කවි පොත හිස් තැන් වසමි
කන්දක් දිගට පද මාලා ගොඩනඟමී
කෙන්දක් රනින් කර පොත වට හැඩ කරමී
සඳ ගත් සුබ රැයක නුඹ වෙත තිළිණ දෙමී

සඳ රුව සදිසි හද වෙත ඇතුළුව රහසේ
සවි දෙමි සොඳුර මල් ගවසා නුඹෙ සිරසේ
කිසිදා‍ නොම විඩා දෙමි ‍ජීවන පලසේ
නුඹ කීවොතින් ගෙන යමි වුව දුර අහසේ

2011 අගෝස්තූ 09

2011/08/08

ඇය යි ශූන්‍යත්වය

වලාකුල් රහිත නිල් අහස ය
අනන්තය තෙක් මහ පොළව ය
ඇවිද යමි මම
අරමුණක් කොයි ද මට

අතරමග හමු වූ
මධුමතිය තුල
දුටිමි පූර්ණත්වය

මා තුල වූ හිස් බව
පුරවන්නට මං සොයා
සැරුවෙමි
ඈ තුල

නමුදු දිගින් දිගට
හිස් බව ය මා තුල
පූර්ණත්වය
මධුමතිය තුල

හෘද චූෂකර
තබා මහිත මත
ප්‍රේමය අදින
මායාකාරිය යි ඇය

කාන්දමක වෙස් ගෙන
දිගින් දිගට
මා හිස් කරන
අරුමැසිය යි ඇය

නැහැ!

කිසිවක් නැති
කිසිම කිසිවක් නැති
ඇය යි ශූන්‍යත්වය

නොසිතන්න
මධූමතියට කල
අවමනක් යයි මෙය

පදාර්ථය
අවකාශය
සීමාන්තික මාන
සාපේක්ෂ නො‍වූ
පූර්ණ ශූන්‍යත්වය යි
මධුමතිය
2011 අගෝස්තු 08

2011/07/29

දිනේෂා


යාව කලින් දැකලා තිබුණට, එයා මොන වගේද කියලා මං දැනන් හිටියේ නැති නිසයි මං එයාට කිව්වේ, අපි දෙන්නා තනියම හම්බවෙලා ටිකක් කතා කරමු කියලා. එදා උදේම මළුවෙ කෙලවරක අපි දෙන්නා වාඩි වුණා.

"ඔයත් හරියට සින්ඩරෙල්ලා වගේ"

එයාගෙ බෝල ඇස් දිහා බලන් මං එහෙම කිව්වා. ඒත් එයා‍ගෙ බැල්මෙ වෙනසක් නෑ. බාගෙට ඇරගත්තු කටින් හිනාවකුත් දාගෙන මගෙ දිහා බලන් ඉන්නවා. එයා ඇස්පිල්ලම් ගැහුවෙත් හරි අඩුවෙන්. මං දිගට දිගට කිව්වා විනාඩි දහයක් විතර.
අන්තිමේ දි එයා කිව්වා,

"මං සින්ඩරෙල්ල ගැන දන්නෙ නෑනෙ, මං ඒ පොත කියවල නෑ" කියලා.

එතකොටමයි මම දැක්කෙ එයාගෙ ‍තුරුළෙ තිබුණු පොත් මිටේ උඩින්ම තිබුණු සුජීව ප්‍රසන්න ආරච්චිගේ පොත. මං කරබාගත්තා.

"මං මේක ගෙනාවෙ ඔයාට දෙන්නමයි"

එයාගෙ පොත් මිට දිහා මං බලනවා දැක්ක එයා ඒ පොත මට දික් කලා. ඒකේ නමවත් බලන්නේ නැතුව, මොකුත් නොකියා මං ඒක ගත්ත.

"කියවල තියෙනවද?"

මං "නෑ" කියලා ‍උත්තර දීලා ඒ පොත බෑග් එකේ දාගත්තා.

"මොනවද මේකෙ තියෙන්නෙ?"

එයා මගෙ බෑග් එක උදුරලා අරන්, රෝස පාටින් පාට කරපු එයාගෙ ඇඟිලි වලින් ඒක අවුස්සන්න ගත්තා. ක්ලාස් එකේ පොත් එක්කම ඒකෙ තිබුණු පරිවර්ථන නවකතා පොතක් එලියට ඇදලා ඇරගත්තු එයා ඒකේ නම කියෙව්වේ හරිම අමාරුවෙන්. හරියට අපේ පොඩි නංගි වගේ කට ඇද කරගෙන.

"කොලරා කාලේ ආලේ. මාර නමක් නේ. අප්පෝ මේකෙ තඩි. මේක කියවන්න අවුරුද්දක් විතර යයි."

එයා කියවගෙන කියවගෙන ගියා.
ඒක පැත්තකට දාපු එයා දිගටම කලේ මගේ බැග් එක අවුස්සපු එක. අන්තිමට එයා බෑග් එකේ අඩියෙම තිබුණු කළු ප'මනන්ට් මාකර් පෑන අතට ගත්තේ මහානර්ඝ වස්තුවක් ලැබුණා වගේ.

"අනේ මට මේක දෙනවද? මං හෙට ඔයාට ආපහු ගෙනත් දෙන්නම්!"

එයා මගෙ අතේ එල්ලුනා. මං ලැජ්ජාවෙන් වටපිට බැලුවා. කවුරුත් පේන්න නැති හින්දා මං සැනසිලිදායක හුස්මක් පිට කරලා එයා දිහා බැලුවා.

"හරි හරි ගන්න"

මං ඒක කිව්වේ එයාගේ සද්දෙ වගේ විසි ගුණයක් විතර අඩු සද්දෙකින්.

"මොකටද ඕක"

"බෝඩ් එකක් අඳින්න"

එයා කිව්වේ හරි බැරෑරුම් විදිහට.

"බොඩ් එකක් කිව්වෙ? කොහෙද?"

"මං අහන්නෙම ශ්‍රී එෆ් එම් කියල ලියන්න. අපෙ ගෙදර එල්ලන්නෙ"

මං විනාඩියන් විකර කට ඇරන් එයා දිහා බලන් හිටියා. වේලිච්ච උණුසුම් හුලඟක් මගෙ මූණ පිහගෙන, එයා හිටපු පැත්තෙන් පිටවෙලා ගියා.

"මේකි මට හරියන්නෙ නෑ"

මං එහෙම හිතුවත්, ඒ බෝල ඇස් දැකපු මගේ හිත ඇතුලෙම හිටිය තවත් කෙනෙක් ඒ සිතුවිල්ල යටපත් කරනවා වගේ මට දැණුනා. එයා ඇදලා දාපු දේවල් ආපහු බෑග් එකට දාගන්න ගමන් මම මගේ හිතින් එලියට පැනපු එක එක සිතුවිලිත් ආපහු හිත ඇතුලටම ඔබා ගන්න උත්සහ කලා. 

2011 ජූලි 27

2011/07/26

සොහොයුර

තාරකා එලි වගෙ නොවෙයි සඳ
අන්න එබෙනව පෙරදිගින්
එසඳ දෙස නොබලන්න සොහොයුර
ස‍ඳේ දාරය මුවහතයි

තිමිර පහසින් බර වෙලා ඇස්
මැසෙයි ඉදිකටු තුඩු අගින්
මසුරතින් නොම මිදෙන් සොහොයුර
මැසූ ඇස් හරි කළුවරයි

කඳුළු දුම් වැල් හඹන්නට අප
මවාගත් අත්තටු හිතින්
කැපීයයි කම්නොමැත සොහොයුර
අත්තටුත් හරි කරදරයි

දිව කැපෙයි සුදු උකුසු හොටකින්
හිතන්නටවත් බැරි සැණින්
කැපීගිය දිව යොදා සොහොයුර
බලාපන් මලකඩ රසයි

රජුත් නිදනා වෙලාවක් එයි
හැරදමා දොරගුළු පියන්
එදින එනතෙක් හිඳිමු සොහොයුර
හදිස්සිය හිරිහැර තමයි

වීදි පාසා ගායනා හඬ
ඇසෙන දිනයත් දුර නොවෙයි
ගයනු බැරිමුත් ‍නුඹට සොහොයුර
තනි කකුල් නැටුමත් අගෙයි


2011 ජූලි 10

2011/07/19

රන් සිහිනය

සීලේ කඩා තිබු මයෙ හිත වකුටු කොට
ආලේ කලා දං කටරොළු මලක් හට
කාලේ බලා පවසාලා සීරුවට
කෝලේ නගා හිත දුන්නයි ඈ මෙමට

බාලේ දුටුව දා ඇගෙ රූපෙට වැඩිය
ලීලේ අගෙයි මයෙ ආදර සුකොමළිය
මාලේ බැඳන් කැන්දාගෙන යන සිරිය
සාලේ මැදින් මැවිලා පෙනෙනා සැටිය

තාලේ යසයි සීපද හවසට කියන
ලෝලේ වඩයි මුතු කැට සිරි දෙන නයන
රූලේ කෙලින් මානා දුර දුටු නුවණ
නූලේ රනින් බැන්දයි ලෙංගතු සිහින
2011 ජූලි 18

2011/06/20

අළු මතින්

මැජික් කාරි
ඇවිදින්
පිබිදුවා මා
අළු මතින්

ඇතැම් විට අළු මතම
එරී යා හැකි බව ද
ඈ මගේ කනට කර

කීවා හාදුවකුත් සමඟ

හිනැහෙමි
එතෙක් අළු මත
තවම මගෙ අත
මැජික් කාරි අල්ලාගෙන


2011 ජුනි 20

2011/06/19

හද කැබලිති

වෙඩි වැදුණු හදවතක
කැබලි වී ගිය ශේෂ
එකතු කරනට එන්න
සිලි බෑගයක් රැගෙන

අත් වැසුම් නොදාගෙන
පැමිණීම හොඳ වේවි
හදේ කැබලිති හොඳින්
දැනෙයි දෑතට එවිට

මේ හදේ ලේ පාට
ඔබෙ හදේ පැහැයටම
සමවෙනා බව සිතින්
සිතා නොකියා ඉන්න

එලඹෙනා මතු දාක
ලොකු දුවගෙ කාරෙකෙන්
ලෝකාන්තෙට යන්න
හද කැබලිතිත් අරන්

අණ දෙන්න දූ වෙතට
ඇගේ වෙවුලන අතින්
ලේ පිරුණු සිලි මල්ල
පහලටම හෙලන්නට

අවසාන වතාවට
හද කැබැල්ලක් රැගෙන
පෙඟී ගිය නෙත් වසා
සිප ගනියි ඈ එවිට

දුවේ දැන් විසිකෙරුව
හදවතට කුඩු වෙන්න
වෙඩි තැබූයේ මමයි
‍කියා නොකියා යන්න

කල්පයක ප්‍රේමයක
එයයි අවසන් දවස
සදහටම සිනහ වත
ඇගෙන් නික්මෙන දවස
2011 ජුනි 19

2011/06/15

අමතක නොකරන් මා

කලු එකොලොස්වෙනිදාව
ගෙවී වසරක් ගතවන
දිනට කාලය ලංව
වධක සැමරුම් වෙනුවට
නැවතත් කලු වෙමින් ඇත
මගේ ලෝකය..

සබඳ
මා මියැදුණු සැණින්
මා ලියු කැත කවි
අමතක වී යන්නට
නොදෙන් ඉඩ..

සැබෑවට බැරි වුවත්
සිනාසෙන්නට අද දින
හිනාවක් තැබුවෙමි
කැමරාවක් මත පෙර දින
ඒ රූපය
මතකේ රඳවාපන් ‍සබඳ
ටික කලක් වත්
මගේ නික්මයාමෙන් පසුව..
2011 ජුනි 15

කුමාරාභිශේකය






පන්සල මැද අඹ ගහේ මල් වල පැණි වැටුණේ අහසින් පිණි වැටෙනවා වගේ. ඒවා සුදු ඇඳුමේ දුඹුරු පාට තිත් හැදුවා. පොසොන් හුළඟ හින්දා ඒ කහට හරිම ඉක්මනට වේලුණා.

මං උඩ බැලුවා. ඇත්තටම මට අහස පෙ‍නුණේ හරිම ටිකයි. මගෙ ඉස්සරහින් හටගෙන හිටපු නිල්ම නිල් කන්ද, මගේ දර්ශණ පථයෙන් සියයට අනූ පහක්ම වසාගෙන හිටියා. කන්ද මුඳුණේ දිස්නෙ දුන්නු, පුංචි කුමාරිකාවගේ ඇස් දෙකට වශී වෙලා හිටිය හින්දා කොහෙද, වෙද්දී මට කන්දේ තරම ගැන තරම්ම දැනුණේ නැහැ.

හ්ම්... මම නඟින්න පටන්ගත්තා. කන්දෙන් හරි බාගයක් නැඟගන්න මට තරම් අමාරු වුණේ නැහැ. සමහර තැන් වල දී නැවතිලා සින්දුත් කිව්වා මම. මං කට ඇරලා සද්දෙට සින්දු කිව්ව අවස්ථා වල දී, කන්ද මුඳුනේ හිටපු කුමාරිකාවත් මගේ ගීත වලට අත්වැල් අල්ලන බව මට ඇහුණා. එතකොට මම අළුත් ගැම්මක් අරන් කන්ද නැග්ගා.

ඔන්න, හරි බාගයක් නැඟපු තැන දී කුමාරිකාව මට කතා කලා;මමත් එයාට කතා කලා. ඒත් මට එයාගේ අත අල්ලන්න බැහැනේ. තව දුර වැඩියි. මම වීරිය අරන් නැග්ගා.

හදිසියේම හුළං තද වුණා. මම පහළ බලද්දී දැක්කා, ලොකු පාළම උඩින් මිහිඳු පෙරහැර යන හැටි. එතකොට මම දැනගත්තා, ආයෙමත් මේ හමන්නේ පොසොන් හුළඟයි කියලා. ආපහු පොසොන් මාසයක් ඇවිත්.
නැහැ! මං පොසොන් මාස හුඟාක් පහු කරපු බව මට තේරුණා.

පහළ දී දැනුණට වඩා, කන්ද මැදට පොසොන් හුළඟ තදින්ම දැනුණෘ. මං නිසාම කන්ද නැග්ගේ නැවති නැ‍වති. ඒත් හරියන්නේ නැහැ! එන්න එන්නම හුළඟේ සැර වැඩි වුණෘ. මගේ අත ගිලිහිලා බිමට වැටෙන්න ගිය වාර අනන්තයි. මාව වැටෙන්න යනවා දැකපු කුමාරිකාව බයෙන් කෑගහන සද්දේ මට ඇහුණා.

අස්සෙම ජූලි මාසේ ආවා. උඩින් ගල් පෙරලෙන්න ගත්තු එක තමයි ඉවසන්නම බැරි වුණේ. ගල් වැදිච්චි තැන් තුවාල වුණේ නැතත්, හරියට රිදුණා. මං හිතන්නේ අභ්‍යන්තර ලේ ගැලීම් තිබුණා කොහෙද.

එක පාරටම දියරයකින් මාව තෙත් වුණෘ. ඒවා වැටුණේ කන්ද මුඳුනේ ඉඳන් කියලා මට තේරුණා. මට අමාරු වුණේ නෑ ඒවා හඳුනගන්න. කුමාරිකාව අඬනවා! කඳුළු වලින් මාව නෑවෙනවා! එයාට තනියම අඬන්න දෙන්න බෑ කියලා හිතුණු හින්ද කොහෙද මමත් ඇඬුවා. මං හිතන් හිටියට වඩා හොඳට මට ඇඬිල්ල කරන්න පුළුවන් වුණා. මොකටද බොරු කියන්නේ! මට ඒක නවත්තගන්නත් ලෝබ හිතුණා. උඩින් වැක්කෙරුණු කඳුළු වලටම මගේ කඳුළුත් එකතු වෙලා පහලට ගලාගෙන ගිහින් හසලක වැව පිරෙව්වා. වතුරේ ලුණු රස වැඩි වුණු බව දැනෙන්න ඇත්තේ මාළුන්ට විතරයි මගෙ හිතේ.

"තවත් එන්න බැහැ ඔබට! ඔබ වැටී මැරුණොත්, ඔබව මට දුර සිටවත් දකින්න බැහැ! ආපසු බහින්න!"

එහෙම කියලා කුමාරිකාව දහස් වාරයක් කෑගැහුවා. වුණත්, මම කොහොමද ආපහු බහින්නේ? වෙද්දිත් බාගෙකටත් වඩා කන්ද නැඟලයි මම උන්නේ. "ආපහු බහිනවාට වඩා හොඳයි පැනලා මැරෙන එක" කියලා මම හිතුවා. මම ඒක කුමාරිකාවටත් ඇහෙන්න කිව්වා. උත්තරේ විදිහට එයා කලේ තව තවත් කඳුළු දියරෙ වක්කරලා මාව නාවපු එක.

කඳුළු වල බරයි, කන්දෙ බෑවුමයි දෙකම වැඩි වෙලා තිබුණා වෙද්දී. නඟින ගමන් මම ඉහල බලන හැම වාරයකදීම කඳු මුඳුන තව තවත් දුරින්මයි පෙණුනේ. මගේ ධෛර්යය, අධිෂ්ඨානය කඳුළු දියරෙ දිය වෙලා ගිහින් හසලක වැව පතුලේ තැන්පත් වෙලා තිබුණේ වෙලාවේ.

ඔන්න තවත් ජනවාරියක් ආවා. කඳු මුඳුන ගැන සියළු බලාපොරොත්තු අතෑරලා, ඔහේ බෑවුම දිගේ ඉහලට බ‍ඩගාද්දී, මගේ වම් අතට දැනුණා වෙනසක්. මං ආයෙමත් ඉහල බැලුවා. කඳු මුඳුන මගේ නහයේ ගෑවෙමින් තිබුණා. මෙච්චර වෙලාම ඇස් දෙකෙන් ගලපු ලුණු වතුර, පැණි රස වෙලා පහලට ගලන්න පටන්ගත්තා.

හය අවුරුද්දක්ම මම කන්දේ ගත කරලා කියලා මට දැණුනේ වෙලාවෙයි. මම කඳු මුදුනට නැගලා හිටගත්තා. අවුරුදු හයකට පස්සේ මම කෙලින් හිටගත්තා.

පහලින් හසලක වැව පෙනුණේ, තියෙනවාට වඩා විශාලවට. එක පාරටම වැව විශාල තණබිමක් බවට පත් වුණා. තණබිම ආයෙමත් වැව බවට පත් වුණා. මේ පරිවර්ථනය කිහිප විටක්ම වෙද්දී, දිහා බලන් ඉඳලම ඔළුවේ කැරකිල්ලක් හැදුණු මගේ ඇස් කොණින් මම දැක්කා දකුණු පැත්තේ යමක සෙලවීමක්.

මං බලාපොරොත්තු වුණේ කුමාරිකාව! ඒත් දැක්කේ සෙලවෙන අළු ගොඩක්. මම බය වුණත්, දුවන්න තැනක් නැති නිසා ඔහේ බලන් හිටියා. අළු ගොඩ ඇතුලෙන් කුරුල්ලෙක් මතු වුණා. හරිම ප්‍රසන්න පෙනුමක් ඌට තිබුණේ. මං උගේ පැත්තට යන්න හිතද්දිම, මට දැනුණා මගේ පිටිපස්සෙන් කවුදෝ ඉන්න බව.

මාව වශී කරපු ඇස් දෙක මගෙ දිහා බලන් හිටියා. ඇය මා පිලිගන්න සූදානමින්ම සිටි බව මට පෙනුණා. සුදුම සුදු පිරිසිදු දිගු ගවුමක් ඇඳන්, සුදු මල් ඔටුන්නක් පැළඳ සිටි , සුදු මල් මිටකුත් අරන් හිටියා. ඇයි! තරු හිනාව! ඒක ගැනත් නොකියාම බැහැ. කවදාවත් එච්චර ලඟට ඇවිත් නැති නිසා මම ගොළු වෙලයි හිටියේ. අමාරුවෙන් හරි, මම මගේ හිතේ තද කරන් හිටපු ප්‍රශ්නේ අහන්න දිව නමද්දිම, උත්තරයක් දුන්නා.

"මම එකඟ වෙමි, පියඹන්න ඔබ හා.."

ඇත්තටම ඇය ඒක කිව්වේ නෑ;ගැයුවා. මම, හිටියටත් වඩා හතර පස් ගුණයකින් ගොළු වුණා.
ඇගේ මල් මිට අස්සේ හංගන් හිටපු තවත් මල් ඔටුන්නක් අතට ගත්තා.

"පෙර දිනෙක අතීතයේ
කැන්ඩ්ලීනා කුමරිය නමින්
මා අභිෂේක කල නුඹ
අභිෂේක කරමි මම
(ර්)පලයිස් කුමරුවා නමින්
ඔටුණු පළඳා ධවල පුෂ්පිත"

එහෙම මිහිරට ගයලා, මල් ඔටුන්න මගේ හිසේ පැළඳුවා. මං හිතුවට වඩා ඔටුන්න බරින් වැඩි බව මට දැනුණා. මම ඇගේ මායා දෑස දෙස බැලුවා.

"එහෙමනම්, මමත් අද සිට කුමාරයෙක්" මම එහෙම කිව්වේ කට නොසොල්වමින්.

"ධවල වූ මල් ඔටුණු
නොගලවමි කිසි දිනෙක
ඉගිල ගොස් තටු සලා
දිනා දෙමි මුළු ලොවම"

"ඒත් ඉතින් එහෙම කිව්වට, මට කෝ තටු?" මං කුමාරිකාවගෙන් එහෙම අහන්න හිතද්දිම, මගේම හෙවනැල්ලේ වෙනසක් දැකලා මම තිගැස්සුණා. දෙවියනේ! පුංචි සිනිඳු පිහාටු එකතු වෙලා හැදුණු පියාපත් දෙකක් මගේ පිට දිගට වැවිලා තිබුණා. කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරි වුණු මම හිනාවෙන්න හැදුවා. ඒත් ඒක පිටවුණේ කොහොමද මන්දා!

මං ඉගිල්ලුණා! තනියම නෙවෙයි. ඇයවත් කරේ තියාගෙන. ඈට තවමත් පියාපත් නැත්තේ ඇයි කියන ප්‍රශ්නේ මගෙ ඔළුවට ආවත්, මං ඒක ඇගෙන් ඇහුවේ නැහැ.

හසලක වැවට උඩින් උදා ඉර වැටිලා දිලිසුණා. මම කවදාවත් නොලබපු සතුටකින් වැවට උඩින් පියෑඹුවා. අතරෙම දහඅට වංගුවෙ ගාටන බස් වලට අත වනන්නත් අමතක කලේ නැහැ.

තවමත් හරි පුරුද්දක් නැතත්, ඉගිල යාම සාර්ථකව කරන්න මට පුළුවන් වුණා. මගේ ගෙල වටා අත යවා ගී ගයමින් සිටි ඇගේ හඬ අහගෙනම මම, ඈතින් ඇදහැලෙන රත්ත ඇල්ල දෙසට පියෑඹුවා. බලාපොරොත්තු කෝටියකුත් සාක්කුවේ දමාගෙන.



2011 ජුනි 13